Rust zacht Paul Lagaaij a.k.a. 'Pingo Trosemito'.

'Rub, muziek is net als de Liefde; het zijn de verbindende krachten in deze wereld.'

Toen ik rond 1986, als tienjarige jochie, eens per maand mee mocht naar optredens van mijn vader, koos ik, uit de gemiddeld twintig optredens per maand uiteraard de locaties die het verst weg waren. Logisch, want; hoe later thuis, hoe beter. Ja toch? Daarbij; met mijn vader op avontuur; onbetaalbaar.

Zo belandde ik al vroeg op de Bluesroute Utrecht, het café in Winschoten, Jazzfestival Breda, de Groenoordhallen in Leiden, met de Golden Earring in Heiloo, Jazzfestival Den Bosch etc. Midden jaren tachtig; een tijd dat je als tienjarige gewoon door de dorpen, steden, festivals en zalen kon 'zwerven', want ik wist; papa speelt daar, dus mij kon niks gebeuren.

Paul Lagaaij was de drummer van de band. Dat was ie begin jaren zeventig ook al, maar door overmatige consumpties van allerlei soort geraakte iedereen uiteindelijk op een ander, of gedeeltelijk van het spoor.

De eerste (voor mij onbewuste) kennismaking met Paul moet rond 1978 zijn geweest toen hij als vriend dikwijls langskwam op onze flat 'De Oostdorsch' te Zaandam. Paul ging dan 'even' in bad en kwam er vervolgens rond de ochtendgloren, zes uur later, met geel geverfde baard en haren weer uit. Gedurende die jaren ging hij gedeeltelijk door het leven als zijn alter ego 'Pingo Trosemito'. Mijn moeder was de vele 'Rock & Roll uitspattingen aan huis' echter al snel zat. Niet veel later verhuisden wij dan ook als gezin en met zusje Eva op komst naar een rustiger oord; Krommenie.

Rond 1983 sloot Paul zich weer aan bij de band en speelde tot 1999 met mijn pa, letterlijk over de hele wereld.

Tijdens de optredens raakte ik als tienjarige gebiologeerd door de muziek. De vrijheid, het plezier, de 'drive', de blije gezichten; eigenlijk alles wat muziek voor mij zo toen al overweldigend en ongrijpbaar maakte. Paul was, naast mijn vader, de 'eyecatcher' van de band. De uitstraling. Het plezier in het spelen. De sterke kameraadschap en die waanzinnig swingende shuffle. Paul ademde muziek en kwam steevast druipend van het zweet het podium af.

'Muziek luisteren is leuk, muziek maken is het ultieme. Geven, geven, dat is het geheim'.

Gesterkt door zijn wijze woorden wist ik 1 ding zeker; ik werd drummer. Aangezien ik echter geen drumstel had werd ik 'luchtdrummer' op mijn kamertje in Krommenie. Daar had ik stokken voor nodig. Die gaf Paul na een optreden mee aan mijn vader, die ze vervolgens 's nachts naast mijn bed legde. Als tienjarige wakker worden met een stokken van je favoriete drummer: wow. Ik heb ze nog steeds. Met de stokken van Paul probeerde ik 'lucht drummend' mee te spelen met de talloze LP's of cassette bandjes van live tv/radio-opnames.

'Ik herinner me, dat je, vóór je gitaar koos, wilde drummen. Je kwam kijken en luisteren bij een optreden en wilde weten hoe ik die snelle 16-en op de hi-hat deed. Nou... met twee handen dus🤣'

Door de jaren heen hebben Paul en ik altijd contact gehouden. Ik hier, jij al 20 jaar in Spanje. Voor mij was Paul niet alleen een vroege inspirator, maar ook een familielid. Iemand die er 'gewoon' altijd was.

Toen je afgelopen zaterdag overleed, schrok ik.

'Je weet toch; het hele Universum is een enorme manifestatie van alles wat in banen, ellipsen ronddraait en dan komen we eens in de zoveel tijd weer op het zelfde punt. Er 1 ding het allerbelangrijkste: LIEFDE.'

Voor nu neem ik je mee en zie je daar op dat zelfde punt, lieve Paul.

Swing met Pa maar lekker verder met dat bandje in de wolken.

❤