Het verhaal van ‘De zeer bezorgde Dorpsgenoot’ en Wodan

Dag 4: Het slotakkoord.

Na drie dagen volop commotie rondom de mysterieuze brieven schrijvende ‘Zeer bezorgde Dorpsgenoot’ uit Krommenie heeft de baas van Wodan nota bene vernoemd naar Odin, de God van de Oorlog (wie verzint er in hemelsnaam nou zo’n naam voor een Chihuahua!?) zich vanochtend om 05:45 (!) telefonisch bij mij gemeld. Wat een christelijk tijdstip, niet!?

De Krommenieër, die op straffe van juridische vervolging anoniem wenste te blijven en zijn naam onder geen beding wilde prijsgeven, bleek een oud kroegeigenaar te zijn die zich op strenge wijze tot de Heere had bekeerd. Voordat ik ‘Ach jee’ kon zeggen interrumpeerde het heerschap mij met een opvallend schor en langgerekt; ‘Uuuuu zegt!?’ Een ietwat vreemde reactie, maar goed… Resumerend werd het een kort, edoch zeer vermoeiend gesprek waarin hij zich geenszins excuseerde voor de op zijn zachts gezegd bizarre brieven die hij mij en Jeroen had doen toekomen. Afijn…

Nu bleek dat het heerschap het arme beestje was kwijtgeraakt tijdens zijn training in het Krommenieër sportpark ter hoogte van de Albert Heijn. Slaapdronken als ik was zei ik dat Wodan netjes door buurman Jeroen Booy was opgevangen en maakte vervolgens een koffieafspraak voor 11:00. Zoals jullie wellicht eerder hebben kunnen lezen; inderdaad rondom het tijdstip dat hij met zijn slecht ter been zijnde vrouw de dagelijkse ‘vrolijke ronde’ door Krommenie onderneemt.

Klokslag 11:00 arriveerde het echtpaar in mijn woning. Beiden weigerden resoluut mijn goedbedoelde uitgestoken hand en stelden zich ook niet voor. Ik schatte het heerschap rond eind zestig. Netjes geschoren, ondanks het mooie weer strak in pak maar met een alleszeggende psychotische woeste blik uit de ogen kijkend. Eerlijk gezegd kwam hij mij over als een nogal angstwekkende figuur. Zijn vrouw zweeg en staarde ondertussen zielloos voor zich uit. Wodan sprong echter bij het horen van de baas zijn kapot geschreeuwde stem direct uit zijn, door Jeroen geïmproviseerde, mand richting het baasje. Tsja, wat kan die hond eraan doen, nietwaar?

Evenals het telefoongesprek werd ook dit ‘face-to-face’ gesprek; kort. De door mij klaargezette koffie en in allerijl aangeschafte koekjes bleven onaangeroerd. Het heerschap lijnde onder Godvrezende bijbel citaten zonder blikken of blozen Wodan aan, drukte mij op ferme wijze een Bijbel in de hand en sommeerde mij te stoppen met ‘die Duivelse Rock & Roll muziek’. Tsjonge jonge zeg… Vervolgens verliet hij met Wodan in zijn kielzog in gesterkte pas het pand. Zijn vrouw, die zich gedurende deze korte en vreemde ontmoeting geheel in stilzwijgen had gehuld, hinkelend er achteraan. Bij de poort gebaarde zij iets wat ik opvatte als een ‘sorry, ik kan er ook niks aan doen’. De poortdeur sloeg met een ferme klap dicht. Einde verhaal.

Om een en ander correct af te sluiten heb ik allereerst gebeld met Kakel van Diepen, directeur van de ‘Nederlandse Chihuahua Vereniging’, om hem gerust te stellen. Na het aanhoren van mijn betoog slaakte hij een zucht van opluchting. Fijn. Na dat, toch wel emotionele gesprek, heb ik vervolgens de dierenbescherming, politie Zaanstreek en de redacties van ‘Man bijt Hond’, ‘Opsporing Verzocht’ en ‘De Rijdende Rechter’ verwittigd van de goede afloop, zodat ook zij zich geen zorgen meer over het lot van Wodan hoefden te maken. Eind goed, al goed denk ik dan maar.

In de video van mijn vriend Werner Slinger onder dit bericht (red: zie Rubens Facebookpagina!) kun je een korte sfeerimpressie zien van de prachtige met zonovergoten dagen die Jeroen en ik hebben doorgebracht met de vrolijke Wodan. Let trouwens even extra op de persoon in de eerste seconden van de video. Die knaap met die gevaarlijke grimas achter de laptop… Persoonlijk vertrouw ik hem voor geen meter en verdenk hem er zelfs van de twee bizarre brieven van ‘De zeer bezorgde Dorpsgenoot’ zonder hulp van AI van A t/m Z te hebben geschreven en het geheel in The Scene, ik bedoel in scène te hebben gezet! Kijk maar eens goed naar die duivelse grimas op zijn tronie!

Al met al hebben we ons de laatste dagen tot tranen toe bescheurd van het lachen tijdens het lezen van de honderden, misschien wel duizenden reacties die qua emoties varieerden van pure aan hondsdolheid grenzende obstinate woestheid tot hilarisch plezier. Van die ‘enge toetsenridder wezens’ die altijd alles beter weten tot aan de leuke mensen die wel humor hebben. Het dorps leven in een notendop als afspiegeling van de huidige maatschappij? Wie het weet mag het zeggen… Wat ik wel bijna zeker weet is dat ik, mocht het gitaarspelen mij na reeds 34 jaar optreden toch uiteindelijk niet lukken, overweeg een carrièreswitch te maken naar astronaut en/of fulltime schatgraver ten einde een spannend boek uit te kunnen brengen.

Dank je wel Wodan voor de leuke dagen en wellicht tot ziens in ons vredelievend Krommenie! Een stevige knuffel van je nieuwe vriend Ruben a.k.a…

‘De zeer bezorgde Dorpsgenoot’.

WOEF! 😉