Ruben Hoeke - Columns

Columns


Zes november

Hoi pap,

Vandaag is het weer zes november. Achttien jaar geleden verdeelde die datum mijn leven in een ‘voor’ en een ‘na’. Dat komt omdat jij toen doodging. Hoewel je nooit ver bij me vandaan voelt, en ik nog elke dag met onvoorwaardelijk veel liefde aan je denk, had ik je toch graag wat langer bij me gehad.

Er komt op 1 december a.s. trouwens een nieuwe lp/cd van je uit. Beschikbaar via alle, hier op Aarde, daarvoor bestemde kanalen. Had je niet gedacht hè!? Eric en ik hebben, zoals je ooit beoogde, je thuis opgenomen stukken eindelijk voorzien van bas, drum en gitaarpartijen. ‘Dat werd tijd’, hoor ik je denken… Sorry dat het zo lang duurde pa, maar eerder lukte gewoon niet. We zijn hartstikke blij met het resultaat en hopen dat jij er ook trots op bent.

Tijdens het opnameproces in de studio voelde het alsof we weer met z’n drieën aan het spelen waren. Jij in trance achter de piano, sigaret smeulend in de asbak en je ‘slempie’ binnen handbereik. Wij na...

lees meer

Losgeslagen hond

Losgeslagen hond in drukke winkelstraat. Schuim op de bek en uiteraard direct paniek alom. De eigenaar (vette pens, muts op en voor de rest naakt!) er met geweer en al zwoegend en zwetend als een dolle stier achteraan rennend. 'Lady! Lady! Hier komen verdomde *#%{¥ hond!’ Wat een aanfluiting zeg... Dat ging zo minstens tien minuten door, maar de hond liet zich niet pakken. O nee, hij rende als een malle winkel in, winkel uit met enorme schade als gevolg.

En dan opeens; ‘BAM!’… Vetklep gevloerd door een lantaarnpaal. Volledig gestrekt op de grond, ambulance erbij, pensmans door maar liefst zes ziekenbroeders opgetild en afgevoerd, hond door de plaatselijke slager met een worst van de barbecue gelokt en de lantaarnpaal met behulp van omstanders en winkeliers weer zo goed en zo kwaad als het ging weer redelijk rechtgezet. Alsof er niks was gebeurd. Wat een toestand. Van de eigenaar is na zijn ontslag in het ziekenhuis tot op heden niks meer vernomen. De hond is later meegenom...

lees meer

We hebben het geweten

Aleppo. De verwoeste spookstad met haar uitgehongerde, wanhopige inwoners. Waar de ‘White Helmets’, de vrijwillige hulpverleners die de Nobelprijs voor de Vrede niet wonnen (!), met gewonde baby’s onder de armen in doodsangst door de staten rennen voor hun leven. Waar in kapot gebombardeerde kinderziekenhuizen in allerijl wordt gezocht naar medicijnen. Kapot gebombardeerde kinderziekenhuizen... Think about it. De stad waar medewerkers van het Rode Kruis zonder gene worden afgeschoten en waar de straten bezaaid liggen met lijken van vaders, moeders en kinderen. Families die ooit een normaal leven kenden maar nu levenloos en gescheiden tussen het puin liggen. Onverteerbaar. De beelden grijpen me elke keer opnieuw naar de keel. Ik schaam mij diep.

Het zal niet lang duren voordat er een inzamelingsactie op tv wordt gelanceerd. Giro 555 ‘Geef voor de wederopbouw van Syrië’. Hartstikke goed initiatief natuurlijk, maar het had nog fijner geweest als we het land niet en m...

lees meer

Benefiet

Ik heb een klacht. En die gaat over benefietconcerten.

Afzender dezes heeft er, door de jaren heen, op heel wat gespeeld. Groot en klein. KWF, Nierstichting, KIKA, Samenloop voor Hoop, Vluchtelingenhulp, ALS etc. Zolang alles transparant verloopt en daadwerkelijk wat oplevert voor het goede doel, vind ik het ok. In de eerste plaats doe ik dat omdat ik het gewoon menselijk vind elkaar te helpen. Maar... Ik informeer ook altijd naar de details. Ook achteraf. Of de opbrengst daadwerkelijk op de juiste plek terecht was gekomen. Soms ging dat laatste om een of andere reden 'mis'. Dan voelde ik me belazerd. Omdat de organisatie bijvoorbeeld 'niet uit de kosten was gekomen'. 'WAT!? Welke kosten?', antwoordde ik dan.

Want... Een benefiet is toch een benefiet? Bedoeld om geld op te halen voor mensen die het nodig hebben? Ok, je hebt wellicht wat kosten.... Stroom. Of personeel dat er ook niks aan kan doen dat ze zich hebben laten strikken. Maar zoveel kosten dat er geen g...

lees meer

Once in a lifetime?

Twee, voor mij althans opmerkelijke, aanbiedingen verliepen als volgt.

In het voorjaar van 2011 werd ik gebeld door Mick Taylor. Ja, dat is die geweldige gitarist die The Rolling Stones begin jaren 70 naar een, volgens mij, nooit meer geëvenaard muzikaal niveau jaagde met zijn geweldige spel. Niemand minder dan Jimi Hendrix schaarde zich onder zijn bewonderaars. Mick wilde een nieuwe band. Want hij ging zich eindelijk met zijn geliefde Groningse, definitief settelen in Nederland. Hij vroeg me of ik eventueel interesse had samen een band op te zetten. Want ‘vanuit Nederland een band aansturen in Engeland... Dat gaat niet werken’. Eens. Interesse had ik zeker, aangezien hij een van mijn voorbeelden was toen ik begon met gitaarspelen. We spraken af in het Amsterdamse American Hotel. Ik was te vroeg, hij uiteraard volkomen legaal te laat. Onder het genot van diverse vloeibare versnaperingen, hebben we daar de hele middag zitten praten. Over gitaren en versterkers. Over zijn en...

lees meer

Johnny & de Aso’s

Ondanks het feit dat de punkband Johnny & de Aso’s slechts enkele maanden heeft mogen bestaan is het mijns inziens van historisch belang een korte blik te werpen op hun mysterieuze carrière die, feitelijk gezien, al strandde voordat ze goed en wel begonnen was. De vier singles die ze midden jaren tachtig uitbrachten, waarvan ‘Bitch in the Gutter’ en ‘Kill, Kill, Kill!’ bescheiden hits in het underground circuit werden, konden niet voorkomen dat de band vrij letterlijk een vroegtijdige dood stierf. Naar A&R manager Ron K. en bandleider Johnny wordt nog steeds gezocht.

Johnny & de Aso’s. Een vrijgevochten bandnaam die het collectief een vrijbrief gaf om tegen alles en iedereen een grote muil open te trekken. Het was dan ook een bont gezelschap. De drummer van de formatie heette Bogwab. Een merkwaardige naam maar dat was nou eenmaal de naam die zijn moeder Lovely en vader Heinrich-Klaus hem ooit hadden geschonken. Bogwab, een verrader pur sang, trok veel op met zi...

lees meer

God only knows?

Hoofdrolspelers in dit kleine verhaal: David (5), Boaz (7) en Ruben (bijna 39, maar denkt nog vaak dat hij 18 is).

D: ‘Pap?’

R: ‘Ja Daaf, wat is er?’

D: ‘God komt morgen ook op je verjaardag.’

R: ‘Nou moe. Dat is nog eens gezellig, toch? Misschien neemt hij wel een cadeautje voor me mee?’

D: ‘Nee, Pap… God heeft geen geld, want hij is nooit aan werken begonnen. En je ziet hem ook niet want hij is onzichtbaar.’

R: ‘Oh, ok… Maar hoe weet ik dan dat hij er is?’

D: ‘Moet ik je dat weer uitleggen, Pap? God is toch overal en alles?’

R: ‘Echt?’

D: ‘Ja’.

Hoofdschuddend en met een welgemeende zucht verdiepte mijn kleine filosoof zich weer in zijn Lego kleurplaat.

Mijn oudste zoon Boaz deed even later ook een duit in het zakje.

B: ‘Hee Pap, over die oerknal hè… Daar was God in ieder geval niet bij hoor.’

R: ‘Nee? Waarom niet dan?’

B: ‘Nou, dat is toch log...

lees meer

Thé

Ik zag ze voor het eerst op Ypestock in Heiloo. The Scene. Opzwepend, vet en hard. Maar toch ook breekbaar en romantisch. De zanger was slecht te horen, maar zijn intensiteit bracht de feesttent binnen no time tot het kookpunt. De drummer was Jeroen Booy. De zoon van ‘Buurman Jaap’, van wie ik dikwijls cd’s leende. Zonder enige vorm van genade werden krakers als ‘Open’, ‘Blauw’, ‘Samen’ en ‘Iedereen is van de Wereld’ de zwetende menigte in geslingerd. Nederlandstalige Rock ’n Roll in optima forma. Niets aan gelogen, gewoon recht voor je kanis.

Het was de zomer van 1995. Ik was achttien jaar, trad in de weekenden op, woonde thuis en werkte via het uitzendbureau ’s nachts op het distributiecentrum van Albert Heijn in Zaandam. Vijf nachten per week. Soms zelfs zes. Mijn salaris ging in zijn geheel op aan gitaren, cd’s, versterkers, boxen, pedalen, snoeren en cassettes. Het enige dat mijn nachtelijke, noeste arbeid enigszins verlichtte was mijn trouwe walkman. De muziek gaf me...

lees meer

Hoe het allemaal begon.

Afgelopen maandagavond ging ik op visite in de Bilt. Bij mijn vriend Jan-Jaap die ik al minstens dertig jaar ken. In onze jeugd waren wij voetbalvriendjes. Later werden we stoere gitaarmakkers. In onze woonplaats Krommenie brachten we doorgaans elke vrije minuut door op ‘het veldje’. Ons voetbal domein waar we, samen met zo’n tien andere buurkinderen, constant in de weer waren. In de stromende regen, tijdens een harde storm of in de stralende zon. Ook in de sneeuw want er was eigenlijk niets dat ons weerhield van ‘partijtje spelen’, of gewoon ‘keihard trainen op techniek’. In het weekend stonden we zo vroeg mogelijk op en namen we een radio mee zodat we ‘s middags ‘Langs de Lijn’ konden beluisteren. Gekluisterd aan de radio analyseerden wij de live uitgezonden wedstrijden en verdeelden daarna onderling de namen. Ik was doorgaans ‘Marco’ (Van Basten). Jan-Jaap was ‘Johnny’ (Van ’t Schip). Kees, de keeper, was gewoon Kees. Arwin, de jongste van de groep, noemden we steevast ‘Harry’. W...

lees meer

Jij, ik en 2015

Laten we in 2015 extra op elkaar passen. Volgens mij verlangt de tijd waarin we leven dat. Maar ja…Wie ben ik en wat weet ik er nou van..? Evengoed;

Laten we, om te beginnen, niet zo snel oordelen. Gun elkaar wat meer licht en ruimte om lekker hardop en kleurenblind te kunnen (weg)dromen. Reis samen de mooie dromen achterna. Ontdek, beleef, geniet, onderneem en geef als je het kunt veroorloven. Geven? Ja, ‘geven’, inderdaad. Dat is namelijk hartstikke fijn om te doen. Geef dingen weg die je niet per se nodig hebt of gebruikt. Of geef in de vorm van hulp, kennis, warmte etc. Waarom niet?

Accepteer elkaars fouten en tekortkomingen. Blijf ze niet constant uitvergroten. Zoek juist naar de dingen die wel de moeite waard zijn en blijf niet hangen in die oude sloot. Kruip eruit, laat los, gaat heen en creëer! Geniet van muziek en onverwachte dingen. Geniet van het voorjaar en van een prachtige zomer. Dans, heb lief, (f)luister en bulder van het lachen. Doe waarvan jij d...

lees meer

Een cadeau van U2

En daar stond hij dan opeens. In mijn eigen iTunes-bibliotheek. U2 lanceerde namelijk negen september jl. in samenwerking met Apple, wereldwijd hun nieuwe album ‘Songs of Innocence’. Het kostte Apple een slordige honderd miljoen dollar maar ach, een kniesoor die daar op let nietwaar? Vervolgens werden maar liefst 500 miljoen onschuldige (?) mobiele apparaten geïnjecteerd met de nieuwe hersenspinsels van Bono & Co. Een ongekende PR stunt waar ikzelf, eerlijk gezegd, blij door werd verrast. Maar niet iedereen deelde mijn vreugde. Vrijwel onmiddellijk laaiden de discussies flink hoog op. ‘Mijn privacy wordt aangetast! Hellupie!’ Privacy? Privacy anno 2014? Waar hebben we het in Godsnaam over? Zelfs al vlucht je naar een wel of niet zwaarbevochten iglo ergens op de Noordpool dan nog kunnen ‘ze’ je tot op de millimeter nauwkeurig traceren. Desnoods vanaf de maan. So far for privacy, folks. Maar ik begrijp de plots opgedrongen onmin ergens wel hoor. Toch bekroop me direct het gevoel d...

lees meer

Nieuws van de menselijke

Goedenavond, dit is het nieuws.

‘ISIS zaait dood en verderf.’

‘De Gazastrook staat in brand.’

‘MH17 neergehaald door pro-Russische separatisten.’

‘Rebellen schieten Oekraïense straaljagers uit de lucht.’

‘Vliegtuig van TransAsia Airways verongelukt in Taiwan.’

‘Passagiersvliegtuig met 119 inzittenden neergestort in Mali.’

‘Humanitaire rampen Zuid-Afrika en Syrië op achtergrond.’

‘Assad begint aan derde termijn als president van Syrië.’

‘Kinderen ingezet als menselijk schild.’

‘Putin versterkt troepen aan de grens.’

‘Putin viert feest met de FIFA.’

‘Frans Timmermans in harten Nederlanders gesloten.’

‘Wereld onder indruk van nationale rouwdag Nederland.’

‘Polen schrapt ‘Ruslandjaar 2015’ van agenda.’

‘EU-lidstaten buigen zich over sancties tegen Rusland.’

‘Het wordt deze week gemiddeld 27 graden, met vanuit het oostfront een aa...

lees meer

De muur in Dublin.

Jaren geleden dacht ik; ‘laat ik eens in het buitenland gaan schrijven’. Geen vakantie. Nee, puur en alleen om inspiratie op te doen en nummers te ‘componeren’. Immers; heel veel echte artiesten schijnen dat te doen. ‘Writing sessions’ noemen ze dat. Doorgaans vertrekken ze met een crew, inclusief broodnodige visagisten, naar exotische oorden. ‘Just landed in sunny L.A. to write some kick-ass songs! This place is motherfockin’ C-R-A-Z-Y! See ya’ll later dudes!’ Dat soort teksten zie je dan verschijnen. En als het helemaal tegenzit, krijg je bijgevoegd nog een ‘selfie’ voor je kiezen. Kortom; ik moest dat ook maar eens meemaken en boekte vervolgens een vlucht naar regenachtig Ierland.

Zwaar bepakt zou ik het avontuur tegemoet treden. Gitaar, opnameapparatuur, notitieblok; alles onder controle. Zonder crew. Want a) hoe zou ik dat überhaupt kunnen betalen en b) ik heb toch helemaal niemand nodig om minstens tien briljante nummers te componeren Nee hoor, dit varkentje ging ik ...

lees meer

Bloed kruipt.

Vroeger tekende ik de olijke, maar ook dikwijls schrijnende situaties weleens op voor diverse bladen. Een eigen column. Zoiets als ‘Het tragische leven van…’, of gewoon in de vorm van een artikel. Leuke verhalen over vechtpartijen, de veelbesproken NFF (overigens niet te verwarren met het Nederlands Film Festival!), overspel, betonvlechten, muzikale wanprestaties etc. Soms waagde ik me zelfs aan verantwoorde journalistiek. Interviews met o.a BB King, Slash, Gerrit-Jan van der Bonkert en meer van dat soort illustere figuren volgden elkaar in rap tempo op. Alles geheel ter eigen eer en glorie uiteraard. Meestal struikelde ik tijdens het uitwerken ergens ter hoogte van de eerste tien woorden, maar dat terzijde. Wat dat betreft is er overigens vrij weinig veranderd zoals u wellicht zult opmerken. Wat wel veranderde, was mijn smaak. Daar kon ik zelf ook niet zoveel aan doen. En dat is maar goed ook. Want als je niet verandert…sta je stil. Tenminste, zo denk ik er over.

Wellicht...

lees meer

Een brief aan mijn vader.

Hoi pap,

Je zou 9 januari 75 zijn geworden! Niet dat je dat überhaupt zou vieren hoor, maar goed. Op de manier waarop jij hebt geleefd was je eigenlijk al ongeveer 235 toen je 60 werd. Toch had ik je graag langer bij me gehad. Mocht je daar een soort ‘supernova-WiFi’ hebben; bijgevoegd een foto van je kleinkinderen. David houdt van ‘Wok & Wol’ en niks anders. Dat wordt nog wat. Boaz gaat denk ik zijn andere opa achterna. Hij ontwerpt nu al de meest swingende constructies met Lego. Hij herkende jou trouwens al toen ie nog maar amper kon praten. Van een cd hoesje. Gek hè!? Hij zei zomaar uit het niets: ‘Dat is OPA!’ Je zal vast wel een lijntje met ze hebben denk ik zomaar. Ik vertel altijd met heel veel trots en liefde over je.

O ja, pap, naarmate ik zelf ouder word nemen de vragen alleen maar toe. Dus, mocht je daar een telefoon hebben, laat het me even weten. Want jij hebt al meer antwoorden dan wij hier, ja toch? Dan bel ik na 12:00. Niet eerder, dat beloof ...

lees meer